Μακεδονικό

Τις τελευταίες ημέρες, εδώ στην Ελλάδα επικρατεί ένα ιδιότυπο κλίμα ως προς την επίσκεψη του κ. Ομπάμα στην Τουρκία. Οι ελπίδες της Αθήνας για αναβάθμιση των διμερών σχέσεων φαίνεται οτι μάλλον επαληθεύονται...στην γειτονική χώρα!
Έτσι η Ελληνική Κυβέρνηση φαίνεται οτι αντιδρά με αμφιθυμία ως προς το πώς να αντιμετωπίσει την ''επίθεση φιλίας'' του κ.Ομπάμα προς την Άγκυρα και τον νέο ρόλο που προσπαθεί να προωθήσει για την Τουρκία ο Αμερικανός Πρόεδρος.
Μετά την προσωπική παρέμβαση του Ομπάμα για να καμφθούν οι όποιες αντιρρήσεις των Τούρκων ως προς την εκλογή του Δανού Πρωθυπουργού ως νέου γ.γ. του ΝΑΤΟ και την ένθερμη υποστήριξη της ευρωπαικής πορείας της γείτονος, οι Τούρκοι είχαν κάθε λόγο να αποθεώσουν τον Ομπάμα κατά την άφιξή του στην Άγκυρα.
Η ελληνική διπλωματία κατάφερε να επιτύχει συνάντηση του Πρωθυπουργού Καραμανλή με τον κ.Ομπάμα στα πλαίσια της συνόδου του ΝΑΤΟ στο Στρασβούργο. Η αντίδραση φαντάζει κάπως σπασμωδική κατά τη γνώμη του γράφοντος: η Αθήνα μόλις αντεληφθη οτι η μέχρι τώρα προσέγγιση των δύο χωρών ως ''σιαμαίων'' έχει εγκαταλειφθεί απο τις ΗΠΑ και οι δύο χώρες δεν αντιμετωπίζονται ως ''πακέτο''. Η Ελλάδα λίγο-πολύ αντιμετωπίζεται ως μια χώρα ευρωπαική - με τις γνωστές ιδιαιτερότητες και αδυναμίες- αλλά πάντως ευρωπαική.
Η Τουρκία για πολλούς λόγους δεν αντιμετωπίζεται ως τέτοια - μια χώρα με οκταπλάσιο πληθυσμό απο την Ελλάδα, που συνορεύει με την ευαίσθητη Μέση Ανατολή και που για τις ΗΠΑ φαίνεται οτι φαντάζει το ιδανικό πρότυπο μετάβασης για τις ισλαμικές χώρες της περιοχής. Το ερώτημα που ανακύπτει δεν είναι τι κάνει η Τουρκία για να βελτιώσει τη θέση της στον κόσμο αλλα τι κάνει (ή μαλλον τι δέν κανει) η Ελλάδα. Στα περισσότερα διεθνή fora η Ελλάδα έχει να φέρει ως κύρια θέματα τα ''αμεσου εθνικού ενδιαφέροντος'' της θέματα, δηλαδή : Ελληνοτουρκικά, Κυπριακό, ΠΓΔΜ.

Αντίθετα, στα διεθνή θέματα τηρείται ''σιγήν ιχθύος'' και απλά υιοθετείται οτι αποφασιστεί απο κοινού με τους εταίρους μας. Ακόμα και για τον χειρισμό των ίδιων των εθνικών μας θεμάτων ζητάμε τη βοήθεια των ξένων ώστε να ληθούν τα ''δίκαια'' αιτήματα μας, ωσάν να ήταν τα διεθνή fora εξωτερικής πολιτικής εκκλησιαστικές σύνοδοι που θεία χάρητι θα επιλύσουν τα ζητήματα. Μακάρι να ήταν αλλά δεν είναι. Επιτέλους πρέπει να αντιληφθεί η Ελλάδα οτι δεν γυρίζει όλος ο κόσμος γύρω απο τα εθνικά μας ζητήματα. Είναι εξαιρετικά σημαντικά και πρέπει να προωθούνται, αλλά δεν μπορεί να γυρνάμε την πλάτη σε φλέγοντα ζητήματα όπως η οικονομική κρίση, η κλιματική αλλαγή, το Ιράκ, το Νταρφούρ ή τα πυρηνικά. Για να έχεις φωνή στο διεθνές σύστημα, για να είσαι κάποιος και όχι απλά ένας, οφείλεις να έχεις θέσεις. Οφείλεις να δεις τον κόσμο, να εξηγήσεις στους εταίρους σου πως τον αντιλαμβάνεσαι και πως αντιλαμβάνεσαι τον μελλοντικό ρόλο σου μέσα σ' αυτόν. Ειδάλλως κάθε φορά θα εξίστασαι και θα διερωτάσαι σε κάθε αναγνώριση ''Δημοκρατίας της Μακεδονίας'' ή ''Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου'' ή σε κάθε επίσκεψη του κάθε Ομπάμα στον κάθε Ερντογάν.