Συνήθως δε βλέπω τηλεόραση και ότι παρακολουθώ είναι από τύχη. Αυτή όμως τη Κυριακή έπεσα διάνα. Παρακολούθησα μια εκπομπή για το σημερινό όραμα των Ελλήνων. Σκέφτομαι, καλά αρχίζουμε, δε μπορεί, θα χει ενδιαφέρον! Αυτό ήταν! Κατέληξα στο γραφείο μιας διακεκριμένης προσωπικότητας του ελληνικού τύπου, του Σεραφείμ Φυντανίδη, διευθυντή επί 30 χρόνια μιας από τις πιο γνωστές εφημερίδες της Ελλάδας, την Ελευθεροτυπία για μια πολύ περιεκτική κουβέντα. Γρήγορα μου επιβεβαιώνει την αποστροφή μου για την τηλεόραση κάνοντάς μου εξ αρχής μια καθαρά δημοσιογραφική δήλωση: «Αίμα, στέμμα, σπέρμα, τα τρία πράγματα που πουλάνε». Εξηγεί βέβαια πως «αυτά είναι μία αμφίδρομη σχέση, αν το ίδιο πράγμα το πας στη Νορβηγία δε θα χει πολύ πέραση, αν το πας στη Μεσόγειο θα χει πιο πολύ πέραση. Είμαστε ένας λαός πιο κουτσομπολίστικος, που του αρέσει το έξω, δε διαβάζουμε πολύ, είμαστε της συνωμοσιολογίας. Είναι θέμα κουλτούρας του κάθε λαού και ιστορικής παράδοσης. Η Ελλάδα έχει ένα μεγάλο μειονέκτημα δε βίωσε τους τρεις αιώνες αναγέννησης και τον ένα του Διαφωτισμού. Ήμασταν επί Τουρκοκρατίας.»

Του ζητώ να μάθω πως βλέπει το εγχείρημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και μου απαντά πως «Η Ένωση είναι μία καταπληκτική σύλληψη που έπρεπε να γίνει. Όμως υπάρχει μία διαφορά, υπάρχει μία γραφειοκρατία στις Βρυξέλλες η οποία λειτουργεί ερήμην των λαών. Δεν υπάρχει μια Βουλή που να το αποφασίζει, στο Στρασβούργο μόνο ευχές κάνουν. Έχει έλλειμμα δημοκρατίας η Ένωση. Δεν υπάρχει πολιτική δημοκρατία, πώς να το κάνουμε! Είναι ένα κλειστό κύκλωμα το οποίο αποφασίζει χωρίς να σε ρωτάει, σου λέει αυτό θα κάνεις. Τουλάχιστον στην πατρίδα μου που έχει Κοινοβουλευτισμό, ελέγχεται η Κυβέρνηση. Αυτό είναι το μεγάλο ελάττωμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ότι δεν έχουμε συμμετοχή στις αποφάσεις, κι έτσι ο αγρότης, ο ψαράς λέει τουλάχιστον ότι αρπάξω.» Σεραφείμ Φυντανίδης

Μου επισημαίνει πως η Ευρωπαϊκή Ένωση απομακρύνεται συνεχώς από το αρχικό όραμα του Σούμαν και του Μονέτ, για τις αποφάσεις που παίρνει το «ιερατείο» των Βρυξελλών και δε ρωτάει κανέναν, είναι και δύσκολο βέβαια, πώς να ενώσεις 27 χώρες σε μία άποψη.» Κατά τη γνώμη του η ΟΝΕ ήταν ένα πολύ σπουδαίο βήμα. «Μπήκαμε και εμείς, καλώς! χάσαμε πράγματα, κερδίσαμε πράγματα, τουλάχιστον οικονομική σταθερότητα. Ακούμε συνέχεια για τον άξονα Γαλλίας- Γερμανίας, ή ότι η Μεγάλη Βρετανία είναι συνέχεια σε κόντρα και θυμάμαι μάλιστα όταν η Αγγλία μπήκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση οι εφημερίδες της έγραφαν ότι η Ευρώπη ενώθηκε με το νησί μας. Εμείς όμως τι κάνουμε εδώ, περιμένουμε τις αποφάσεις που θα πάρουν αυτοί!»

-Δεν το θεωρείτε όμως ένα μεγάλο βήμα να βρισκόμαστε στο ίδιο τραπέζι; «Βεβαίως, αλλά δεν τρώμε το ίδιο φαί. Καλά κάναμε και μπήκαμε, ακόμα το ότι ταξιδεύω χωρίς να μου ζητάνε διαβατήριο είναι μεγάλη υπόθεση.»

Τον ρωτάω για το ενδιαφέρον του κόσμου για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η απάντηση του…μονολεκτική! -«Επιδότηση!» -Δεν είναι κακό κι αυτό του λέω. - «Δεν είναι όμως το μόνο. Όταν έχουμε μια μεγάλη διαφορά στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο πάμε να βρούμε το δίκιο μας γιατί είναι αυτό που μας συμφέρει.»

Με αφορμή τις αντιδράσεις στην Ελλάδα για θέματα παιδείας, τον ρωτάω για τις διάφορες κοινωνικές ομάδες (εργάτες, φοιτητές, καθηγητές) όπου πολλές φορές δεν κάνουν προσπάθεια προσέγγισης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και πως μπορεί η Ένωση να σπάσει αυτό το κατεστημένο, που βασιλεύουν τα συμφέροντα των συνδικάτων, των συλλόγων, των επιμελητηρίων. Ως έμπειρος δημοσιογράφος, ο Σεραφείμ Φυντανίδης είναι ρεαλιστής, μου λέει: «Μα έτσι είναι, η ιστορία της ανθρωπότητας είναι μια ιστορία συμφερόντων και οι καθηγητές τα συμφέροντα τους υπερασπίζονται, δεν τους ενδιαφέρει ευρύτερα αν είναι καλό ή κακό, σκέφτονται θα χάσω τη δουλειά μου, θα υποβαθμιστεί η δουλειά μου...» «Είμαστε εσωστρεφείς, δε βιώσαμε την πορεία της Ευρώπης, βγήκαμε ως ανεξάρτητο κράτος το 1830 και δεν είχαμε πάρει χαμπάρι τι γινόταν παρά έξω.»

Τον ρωτάω για τις επικείμενες ευρωεκλογές τον Ιούνιο του 2009 και για τη συμμετοχή του κόσμου. -«Και τι θα γίνει; Εδώ; Οι ευρωεκλογές εδώ γίνονται κυρίως για διαμαρτυρία προς τη Κυβέρνηση, εκτονώνονται στις ευρωεκλογές και πάνε και ψηφίζουν μετά ένα κόμμα εξουσίας.»

Μπαίνω στον πειρασμό να τον ρωτήσω μιας και έχει ζήσει την Ευρώπη χωρίς την Ευρωπαϊκή Ένωση αν θα μπορούσε να φανταστεί σήμερα την Ευρώπη χωρίς την Ένωση και μου απαντά: «θα ήτανε φρίκη! Ακόμα το ότι ταξιδεύω χωρίς διαβατήριο ή ότι έχουμε τα ίδια λεφτά είναι μεγάλο επίτευγμα, βοηθάει στην επικοινωνία. Oι νεότερες γενιές ευτυχώς στην Ελλάδα δεν έχουν τα συμπλέγματα του παρελθόντος την Κατοχή, τον Εμφύλιο. Τη δικτατορία, δεν τα χουν αυτά, κοιτάνε μπροστά, αυτό είναι καλό.»

Μιας και η καταγωγή του είναι από την Κωνσταντινούπολη, τον ρωτάω αν υπάρχει χώρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση για την Τουρκία. «Όχι, ήπιος ισλαμισμός αλλά ισλαμισμός. Στην Τουρκία ο Υπουργός Αμύνης στέκεται προσοχή μπροστά στο Στρατηγό, στην Ευρώπη το αντίθετο, εκεί ο στρατός είναι μία κάστα αντιευρωπαϊκή που έχει τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρίες, βιομηχανίες κ είναι πάνω από τους πολιτικούς, τώρα κάτι πάει να κάνει ο Ερντογάν...Είναι τρελό πράγμα, ενώ είναι κοσμικό κράτος, είναι πιο μακριά από την Ευρώπη απ’ ότι είναι ο Ισλαμισμός του Ερντογάν που τη θέλει πολύ την Ευρώπη. Για να μπουν πρέπει να αλλάξουν πολλά πράγματα.»

Του θυμίζω την έκφραση που λέει πως οι Έλληνες έχουν πάντα την καρδιά στην Ανατολή αλλά το μυαλό στη Δύση. «Μου αρέσει η Ευρωπαϊκή Δύση. Να παίρνω πράγματα από την Ανατολή αλλά να μην είμαι Ανατολίτης.» «Εμείς εδώ» μου λέει, «έχουμε ένα μεγάλο προσόν, είμαστε λαός σουρεαλιστικός, δεν κατατασσόμεθα! Ξεφτιλίσαμε και τον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό. Γι αυτό οι ξένοι που έρχονται εδώ δε θέλουν να φύγουν από την Ελλάδα. Θυμάμαι στο πρώτο γεύμα που μου έκανε ο προηγούμενος Γάλλος Πρέσβης -ο οποίος κυκλοφορούσε στην Αθήνα με σκούτερ-, στην αρχή δεν κάπνιζε κανένας και μόλις τελειώνει το γεύμα βγάζει ο Πρέσβης τα τσιγάρα και λέει: égalité, liberté, fumeté!! Και κάποτε που είχα πάει στο εργοστάσιο της Φολκσβάγκεν στο Σάο Πάολο στη Βραζιλία, ρώτησα το Βιεννέζο Διευθυντή, καλά άφησες την ωραία Βιέννη και ήρθες εδώ σ’ αυτή τη φρίκη εννοώντας τη μόλυνση του περιβάλλοντος και τη μεγάλη εγκληματικότητα. Α! μου λέει ήρθα εδώ και έγινα ελεύθερος άνθρωπος, η Βιέννη και η Αυστρία είναι σαν το σαλόνι της μαμάς μου, είναι τέλειο αλλά μη καθίσεις εδώ, μην ακουμπήσεις εκεί, μη καπνίσεις, μη κάνεις, μη δείξεις, εδώ κάνω ότι θέλω, βάζω το ραδιόφωνο τρεις η ώρα τα ξημερώματα και αντί να φωνάξουν την αστυνομία, βγαίνουν στα μπαλκόνια και χορεύουν. Έτσι και ο Γάλλος Πρέσβης!»

Η ώρα πέρασε ευχάριστα μιλώντας για πολλά θέματα. Φεύγοντας μου είπε, «Ότι σας είπα βγήκαν από τη καρδιά μου χωρίς να το θέλω.»