Σήμερα το Βερολίνο γιορτάζει και μαζί μ'αυτό όλη η Ανθρωπότητα. Συμπληρώνονται 20 χρόνια απο την Πτώση του Τείχους ''της Ντροπής''. Χιλιάδες μέσα ενημέρωσης, blog, εφημερίδες θα καλύψουν το γεγονός. Πολλά απο αυτά θα κάνουν φτηνούς παραλληλισμούς και αναφορές στα άλλα τείχη του κόσμου, που στέκουν αγέρωχα στις μέρες μας : Κορέα, Κύπρος, Β.Ιρλανδία, Παλαιστίνη, σύνορα ΗΠΑ-Μεξικού κ.α.

Όμως, εκτός απο τα παραπάνω υπάρχει ένα άλλο τείχος, αόρατο, και που αυτό κτίσθηκε  χωρίς να κατανοήσουμε το πώς. 'Ανεπαισθήτως'' όπως σημειώνει ο μεγάλος μας Καβάφης.

Το τείχος αυτό δεν έχει πατρίδα. Δεν γνωρίζει φυλή, θρησκεία ή κοινωνική τάξη. Υπάρχει ''ανεπαισθήτως'' σε όλους μας.

Είναι αυτό που μας εμποδίζει απο το να ακούσουμε, να προσφέρουμε, να αγαπάμε. Κοιτάξτε τον εαυτό σας στον καθρέφτη και σκεφτείτε: Πόσο ουσιαστικά ακούω τους δικούς μου ανθρώπους, κατάλαβαίνω τα προβλήματα τους και συμπάσχω μαζί τους; Οι ανθρωποι δεν συζητάμε πια. Ακόμα και στα καφέ, στις κοινωνικές συναντήσεις, οι ανθρωποι κανουν παράλληλους μονολόγους. Δεν ακούμε τι εχει να μας πει ο αλλος. Αυτό που θέλουμε ειναι να βγαλουμε το πρόβλημά μας. Οι αλλοι μας μιλούν και εμεις σκεφτόμαστε τι θα πούμε παραπάνω αναφορικά με το δικό μας πρόβλημα. Ο κόσμος μας είμαστε εμείς και τα μικροπροβλήματά μας.

Μικρές ''ανεπαίσθητες'' κινήσεις μας είναι που το φανερώνουν. Περπατάς στο δρόμο και το καταλαβαίνεις γιατι κανεις δεν προσέχει που πάει ο άλλος.. Είναι το ''ανεπαίσθητο'' υπεροπτικό βλέμμα πάνω στο ζητιάνο, τον άστεγο, το μετανάστη, που άθελά μας ρίχνουμε. Θωρακίζουμε τον εαυτό μας απλά κάνοντας πως αγνούμε την υπαρξή του. Δεν κοινωνούμε, ουτε μετέχουμε σε τίποτα με τους συνανθρώπους μας.

Τα πάντα περιστρέφονται γύρω απο το άτομό μας.

Η Εποχή της Επικοινωνίας, η 'επανασταση' του αιώνα μας, δεν  μας έφερε πιο κοντά. Μας εφερε με τεχνικούς όρους, μα το περιεχόμενο της επικοινωνίας αλλοιώθηκε, ποσοτικοποιήθηκε. Η επικοινωνία δεν ειναι πια 'επί την κοινωνίαν'. Δεν γίνεται για να μας φέρει πιο κοντά.
Στη ψηφιακή εποχή μας μεταφράζεται με λεξεις όπως WAP, SMS, ADSL, 3G, WIFI, BROADBAND. Οι ανθρώπινες σχέσεις, απο σχέσεις ουσίας μετατράπηκαν σε σχεσεις ποσότητας: χρέωση ανα λεπτό, όγκος δεδομένων. Ενα ατομο που αγαπώ πολύ, εγραψε καποτε ότι όταν μη μετρήσιμα εμφανίζονται με αριθμούς, τότε μετράμε ανάποδα το τέλος...

Δημιουργήσαμε ενα κόσμο που μπορεί να ''αντέξει'' μόνο το ΕΓΩ μας. Οι άλλοι ειναι απλά περαστικοί, περιστασιακοί, κομπάρσοι..

Αυτά τα τείχη καλούμαστε να γκρεμίσουμε. Είναι τα ίδια τείχη που μας εμποδίζουν να είμαστε ανεκτικοί, ανοιχτοί. Να μην λιθοβολούμε αλλα να αγκαλιάζουμε το διαφορετικό, τον μετανάστη, τον φτωχό, τον αντίπαλό μας. Αυτά τα τείχη γεννούν ρατσιμό και Ολοκαυτώματα. Το Βερολίνο ήταν μια ντροπή, αλλά η ντροπή δεν εχει φύγει επειδή απλά έπεσε το Τείχος.

Η ντροπή μένει.

Ντροπή είναι να θεωρείται η φτώχεια στατιστικό φαινόμενο, όπου 1 στους 3 δεν εχει να φάει. Ντροπή είναι οι νεκροί και οι ακρωτηριασμένοι ενός πολέμου να είναι ''λάθη'', ''παράπλευρες απώλειες''.  Ντροπή είναι ο πόνος και η φρίκη να κλείνονται μέσα σε ένα κουτί τηλεόρασης και να αποφέρουν χρήματα.

Ο ανθρώπινος πόνος δεν μετριέται.

Ο πρόσφυγας της Αμμοχώστου έχασε το ίδιο σπίτι που έχασε ο πρόσφυγας απο το Νταρφούρ. Οι μετανάστες από το Μεξικό που προσπαθούν να φτάσουν την αμερικανική γη της επαγγελίας  δεν διαφέρουν σε κίνητρα από τους Ανατολικογερμανούς που πέθαναν στο Τείχος για να περάσουν απέναντι. Η οικογένεια που βρέθηκε μισή στην Πγιόγκ Γιαγκ και η άλλη μισή σε ένα προάστιο της Σεούλ είναι η ίδια οικογένεια που το 1961 βρέθηκε μεταξύ Ανατολικού και Δυτικού Βερολίνου. Η Παλαιστίνια μάνα που κρατά στα χέρια της το νεκρό παιδί της πονάει το παιδί της ακριβώς όπως και η Pieta του Μιχαήλ Αγγελου...