Υποκρισία μήτηρ πάσης παθήσεως

Ο Έλληνας 18άρης εισέρχεται στο Πανεπιστήμιο με στόχο να "χαλαρώσει" από το βασανιστήριο της τρίτης Λυκείου και των Πανελλαδικών εξετάσεων. Ο ανταγωνισμός, η ατελείωτη ύλη, το άγχος, η κοινωνική πίεση και η τέχνη του "παπαγαλίζειν" διαμορφώνουν στην πραγματικότητα τον φοιτητή ήδη από την τελευταία σχολική τάξη. Εκεί μαθαίνει με το χειρότερο τρόπο ότι όποιος έχει χρήματα (για φροντιστήρια εν προκειμένω), έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες να πετύχει το οτιδήποτε στην εποχή μας.

Το παρόν

-η γραμματεία

Εισερχόμενος στη Νομική Σχολή Αθηνών, ήξερα πολύ καλά ότι το τίμημα για την επιτυχία μου ήταν μεγάλο. Ήξερα ότι οι γονείς μου θυσίασαν μεγάλα χρηματικά ποσά για να καταφέρω να μπω εγώ σε αυτή την "φημισμένη" σχολή. Κι όμως, φαίνεται ότι μόνο εγώ το ήξερα... Η γραμματεία και η διεύθυνση του τμήματος το αγνοούσαν. Αυτό αποδείχτηκε όταν διαμαρτυρόμενος για την καθυστέρηση διανομής των συγγραμμάτων, το Νοέμβριο του 2009, μου είπαν ότι "μόνο στην Ελλάδα έχετε δωρεάν εκπαίδευση. Πουθενά αλλού δεν δίνονται δωρεάν τα συγγράμματα"...

-οι καθηγητές

Από την άλλη, οι καθηγητές, μας συνέχαιραν για τη "μεγάλη" μας επιτυχία και ύστερα επιχειρούσαν να διδάξουν μέσα σε λίγες ώρες τους αμέτρητους τόμους των συγγραμμάτων τους. Μέσα σε αμφιθέατρα 300 ατόμων. Συχνά μάλιστα σε αίθουσες που δεν διαθέτουν εξαερισμό, κλιματισμό και... μικρόφωνα. Κάθε φορά που τους ζητούσαμε να αλλάξουμε αίθουσα, μας απαντούσαν: "δεν φταίμε εμείς"... Το ίδιο απάντησαν και στην πρώτη εξεταστική, όταν και μάθαμε ότι εμείς έπρεπε να αγοράσουμε τις κόλλες αναφοράς για να εξεταστούμε...

-οι παρατάξεις

Όλα τα παραπάνω προβλήματα, είναι απλά ζητήματα, τα οποία -αν το πανεπιστήμιο ήταν όντως αυτοδιοίκητο και οι "αληθινοί" φοιτητές είχαν λόγο ενώπιον της Διοίκησης- θα είχαν λυθεί μέσα σε λίγες ώρες.

Τι είναι αυτό που μπλοκάρει ολόκληρο το σύστημα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης; Ποιος είναι αυτός που ωφελείται από αυτό το "μπάχαλο"; Η ευκολότερη απάντηση είναι "οι φοιτητικές παρατάξεις". Για να δούμε όμως...

Ποιος ωφελείται όταν η γραμματεία αναθέτει σε φοιτητική παράταξη να ενημερώσει τους φοιτητές για το αν η σχολή θα είναι υπό κατάληψη ή όχι;

Ποιος ωφελείται όταν το πανεπιστήμιο έχει δώσει το δικαίωμα σε παρατάξεις να καταλαμβάνουν ολόκληρους χώρους για "τραπεζάκια" και αφίσες;

Ποιος ωφελείται όταν οι παρατάξεις συμμετέχουν στις εγγραφές των πρωτοετών κάνοντας ουσιαστικά κομματική προπαγάνδα και αναπτύσσοντας πελατειακή σχέση με την ανοχή της Γραμματείας; Οι παρατάξεις; Οι παρατάξεις κερδίζουν ψήφους, κερδίζουν δύναμη, τα πρωτοκλασάτα στελέχη τους κερδίζουν κύρος, τρόπους να περνούν μαθήματα και να γίνονται δεκτοί σε μεταπτυχιακά προγράμματα χωρίς να το αξίζουν (απόδειξη οι πρόσφατες αποκαλύψεις της εκπομπής "το κουτί της Πανδώρας"). Αποτέλεσμα; Ο φοιτητής βρίσκεται στο δίλημμα: ή είσαι σε παράταξη ή μένεις "απολιτίκ". Ποιον όμως "βολεύει" η διαμόρφωση απολίτικης πολιτικής στάσης από την πλειοψηφία των Ελλήνων φοιτητών;

-Άσυλο

Η απολιτικοποίηση των φοιτητών διευκολύνεται και από άλλα φαινόμενα, βέβαια. Φαινόμενα ωμής βίας. Όπως αυτά που συνέβησαν πέρσι το Μάη στη Νομική, όπου οι δύο κυρίαρχες παρατάξεις ενισχυμένες με μπράβους λοστούς και σπασμένες καρέκλες, αφού χυδαιολόγησαν όπως ο χειρότερος αλήτης μεταξύ τους -κυρίως με φαλλοκρατικά συνθήματα- κατάφεραν να σπείρουν τον πανικό στους αμέτοχους φοιτητές ξυλοκοπώντας όποιον έβρισκαν μπροστά τους. Αγόρια-κορίτσια. Μελλοντικοί επιστήμονες. Έστειλαν τρεις συμφοιτητές μου στο νοσοκομείο.

Οι συμπλοκές συνεχίστηκαν και έξω από τη σχολή. Ναι, εκεί όπου καθημερινά στρατοπεδεύει τουλάχιστον μια κλούβα της αστυνομίας. Εκείνη την ημέρα, δεν ήταν εκεί. Τηλεφώνησα αμέσως στο 100. Ήμουν στην Ακαδημίας. 500 μέτρα από την Βουλή. Ε, το πρώτο μηχανάκι αστυνομικού έφτασε μετά μιάμισι ώρα από την κλήση μου... Άραγε, το Άσυλο φταίει που η Αστυνομία δεν επενέβη την ώρα της;

-Τα κόμματα

Ούτε το πανεπιστημιακό Άσυλο, ούτε οι παρατάξεις ευθύνονται γι αυτό το χάλι. Το χάλι της ελληνικής εκπαίδευσης οφείλεται εξολοκλήρου και εξ αδιαιρέτου στα κυρίαρχα πολιτικά κόμματα του τόπου. Μιλώ για όλα ανεξαιρέτως τα κοινοβουλευτικά κόμματα που με την άμεση ή έμμεση υποστήριξή τους προς φοιτητικές παρατάξεις έχουν ξεπουλήσει κάθε δημοκρατική αρχή στο όνομα της ψηφοθηρίας... η οποία σε εποχές μαζικής Αποχής είναι χρησιμότατη.

Τα κόμματα είναι που χρηματοδοτούν τις προεκλογικές δράσεις των φοιτητικών παρατάξεων, τα φυλλάδιά τους και τα γραφεία τους. Τα κόμματα είναι που κρύβονται πίσω από την Χ φοιτητική παράταξη που φοβάται ο Ψ καθηγητής να αντιμετωπίσει, μήπως και αποπεμφθεί από το κομματικό κατεστημένο. Οι παρατάξεις μέσω των κομμάτων είναι αυτές που υπόσχονται στους φιλόδοξους -και υποαμειβόμενους- καθηγητές ένα "καλύτερο"-πρυτανικό(;) αύριο. Είναι τα ίδια κόμματα που ναρκοθετούν τον διάλογο και πιέζουν ώστε να μην ανασυσταθεί το κυρίαρχο φοιτητικό όργανο που τα ίδια διέλυσαν: η ΕΦΕΕ.

-Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση

Το Υπουργείο Παιδείας με ηγέτες πρωτοκλασάτα στελέχη των παραπάνω κομμάτων τα τελευταία χρόνια πάγια επιδιώκει να ιδιωτικοποιήσει τα ελληνικά πανεπιστήμια αφενός, αφετέρου να δείξει ότι το κάνει για το "καλό" μας. Το Μνημόνιο είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να προσαρμοστεί η Ελλάδα στις κοινοτικές οδηγίες περί ιδιωτικοποίησης των πανεπιστημίων. Έτσι, με πρόσχημα τα άδεια ταμεία των πανεπιστημίων η κυβέρνηση θέλει να βάλει "χορηγούς" και "μάνατζερ" για να μας δείξουν τον ίσιο δρόμο, παρακάμπτοντας τις ευθύνες τους και αμελώντας προκλητικά και δόλια την επιμελή διόρθωση των κακώς κειμένων που εν πολλοίς οφείλονται στα ίδια τα κόμματά τους και όχι στο ελληνικό Δημόσιο.

Ξεχνούν ότι το Πανεπιστήμιο βγάζει επιστήμονες οι οποίοι θα πάνε μπροστά την χώρα και την κοινωνία μας. Η νεολαία δε σπουδάζει για να βγάλει λεφτά -δεν χρειάζονται σπουδές για να ανοίξεις οίκο ανοχής και να βγάλεις λεφτά- τόσο όσο για να προσφέρει στην κοινωνία. Συνεπώς, η Πολιτεία -εφόσον επιθυμεί τη συνέχειά της- οφείλει να διευκολύνει τις σπουδές μας. Ύστερα, επιστήμονας σημαίνει ανεξάρτητος άνθρωπος, ελεύθερος να διαμορφώσει την προσωπικότητά του. Πόσο ελεύθερος μπορεί να είναι κάποιος φοιτητής που τον "πληρώνουν" οι γονείς του μέχρι τα 22 τουλάχιστον;

Επιστήμονας σημαίνει αφιέρωση στο έργο του. Πόσο αφιερωμένος μπορεί να είναι κάποιος φτωχός σπουδαστής που αγωνίζεται παράλληλα για τα προς το ζειν σε μια ξένη πόλη; Η Πολιτεία οφείλει να στηρίξει πρώτα από όλα το μέλλον της. Και αυτό είμαστε εμείς.

Εκτός από αυτά, πόσοι από εμάς γνωρίζουν ότι το πανεπιστήμιο διαθέτει μια αμύθητη ακίνητη περιουσία από κληροδοτήματα, τα οποία οι γραφειοκρατικοί νόμοι θέτουν ουσιαστικά σε αχρησία; Πόσοι από εμάς γνωρίζουν ότι παρά την ακίνητη περιουσία που διαθέτουν τα εκπαιδευτικά ιδρύματα, εμείς κάνουμε μάθημα σε μισθωμένες αίθουσες; Και πόσοι από εμάς γνωρίζουν πολλά παραπάνω από όσα έγραψα σε αυτό το μακροσκελές κείμενο, αλλά δεν τα λένε από φόβο μήπως χάσουν την θέση τους;

Το μέλλον

Το Ελληνικό Πανεπιστήμιο μπορεί και πρέπει να έχει μέλλον. Η Πολιτεία οφείλει να χρηματοδοτεί το ελληνικό Πανεπιστήμιο ακόμη κι αν αυτό σημαίνει χαμηλότερες βουλευτικές ή υπουργικές αποζημιώσεις. Μάλιστα, τα ελλείμματα του Πανεπιστημίου μπορούν να τα πληρώνουν τα κόμματα σε πρόστιμα που θα έπρεπε να τους επιβληθούν για την υπονομευτική τους δράση. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να θεωρούμε ότι το Πανεπιστήμιο βοηθάει αυτούς που σπουδάζουν σε αυτό. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει.

Οι φοιτητές με τον κόπο τους, με το πάθος τους για έρευνα και για απελευθέρωση του ανθρώπου από τις προκαταλήψεις -ακόμη και υπ αυτές τις συνθήκες- μαθαίνουν πράγματα που θα εφαρμόσουν αργότερα προς όφελος όλων, ενώ παράλληλα, με την κοινωνικοπολιτική τους δράση (προφανώς δεν εννοώ τις μολότωφ) αφυπνίζουν τις συνειδήσεις εκείνων που επιμένουν να κοιμούνται σε βάρος των παιδιών τους. Το ελληνικό πανεπιστήμιο δεν θέλει πρότυπα σαν το Χάρβαρντ.

Το Χάρβαρντ χρηματοδοτεί υποψηφίους στις Αμερικανικές προεδρικές εκλογές (προεδρικές εκλογές 2004-υπέρ Κέρτ) συμμετέχοντας έτσι σε ένα βρώμικο παιχνίδι εις βάρος ολόκληρου του πλανήτη υποστηρίζοντας εμμέσως ακόμη και προεξαγγελθέντες πολέμους. Ποιος θα ήθελε στην Ελλάδα το Καποδιστριακό π.χ. να χρηματοδοτεί το ΠΑΣΟΚ προεκλογικά;

Κανείς. Γιατί στην Ελλάδα είμαστε και θα είμαστε πάνω από καπιταλιστές, χριστιανοί, μουσουλμάνοι, εβραίοι, παναθηναϊκοί και ολυμπιακοί, πάνω από όλα ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ.

Θέλουμε και μπορούμε ένα πανεπιστήμιο Με περισσότερη έρευνα (γιατί ήδη υπάρχει όπως αποδεικνύεται από διεθνείς διακρίσεις κάθε χρόνο), Με πολιτικοποίηση των φοιτητών, Με Άσυλο, Με αυτοδιοίκηση, Με ορθολογική οικονομική διαχείριση, Με προσφορά στην κοινωνία, Με παγκόσμιες πρωτοπορίες, Με διεθνείς συνεργασίες, Με τους όρους που θέτουν οι Έλληνες για τα Πανεπιστήμιά τους.

Αν η Κυβέρνηση αναζητά κονδύλια για την Παιδεία -δεν θα λαϊκίσω ζητώντας μείωση των εξοπλιστικών δαπανών- ας κόψει τις κρατικές επιχορηγήσεις του ΠΑΣΟΚ πρώτα. Ύστερα ας παραχωρήσει τα κομματικά γραφεία για αίθουσες διδασκαλίας. Ας φροντίσει έπειτα οι παρατάξεις της ΠΑΣΠ να είναι παρατάξεις φοιτητών και όχι παρατάξεις στρατολόγησης ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ. Ας γεμίσει τις ταράτσες των ιδρυμάτων με φωτοβολταϊκά.

Ας... κάνει επιτέλους αυτό που υποσχέθηκε: Αλλαγή και όχι Βούλιαγμα.