Με αφορμή αυτό το γεγονός  ας θυμηθούμε τι ακριβώς εννοούμε αναφερόμενοι στη Γενοκτονία των Αρμενίων.  Ως Γενοκτονία των Αρμενίων αναφέρονται τα γεγονότα εξόντωσης του αρμένικου πληθυσμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια του Α Παγκοσμίου Πολέμου. Η κύρια ευθύνη για τις πλέον εκτεταμένες σφαγές αποδίδεται στο κίνημα των Νεότουρκων (1908-18) ωστόσο εκκαθαρίσεις αρμενικών πληθυσμών είχαν πραγματοποιηθεί και νωρίτερα  ενώ ως έναρξη της Αρμενικής Γενοκτονίας θεωρείται συμβολικά η 24η Απριλίου του 1915 όταν η ηγεσία της Αρμενικής Κοινότητας της Κων/πολης φυλακίστηκε και εκατοντάδες Αρμένιοι της Πόλης απαγχονίστηκαν.

Όταν οι Αρμένιοι εξεγέρθηκαν και επιπλέον ζήτησαν βοήθεια  από τη Ρωσία (την οποία και έλαβαν, αφού οι Ρώσοι πολεμούσαν τότε κατά των Οθωμανών στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο), ο Ενβέρ (υπουργός άμυνας) και κυρίως ο Ταλαάτ (υπουργός εσωτερικών), οι δύο από την τριανδρία που κυβερνούσε τότε την Οθωμανική Αυτοκρατορία, από τον Δεκέμβριο του 1912, μετά τον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο, συνέλαβαν την ιδέα της μαζικής εκδίωξης και εξολόθρευσης των Αρμενίων. Δηλαδή, με σημερινούς όρους επρόκειτο για ένα συνδυασμό «εθνοκάθαρσης», υπό την έννοια της βίαιης ομαδικής εκδίωξης, με γενοκτονία. Ο τελικός στόχος ήταν να εκδιωχθούν όλοι οι Αρμένιοι από την Ανατολία (Μικρά Ασία) στη συριακή έρημο Ζορ, εννοείται όσοι είχαν επιβιώσει από τις επιθέσεις που υφίσταντο κατά την εκδίωξη τους.  Όσον αφορά των αριθμό των νεκρών – που η συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν άμαχοι, δηλαδή όχι οι ένοπλοι εξεγερθέντες Αρμένιοι - κυμαίνονται μεταξύ 800 000 και 1.2 εκατομμύρια, αριθμός συγκλονιστικός.

Μέχρι το 2010, 23 κράτη είχαν αναγνωρίσει επισήμως τα γεγονότα ως γενοκτονία των Αρμενίων, όπως και η Διεθνής Ένωση Μελετητών για τη Γενοκτονία  ενώ η σημερινή επίσημη Τουρκία δεν παραδέχεται τη γενοκτονία αυτή.  
Ας επισημάνουμε επίσης ότι την εποχή εκείνη δεν υπήρχε η έννοια της γενοκτονίας,  που πρωτοεμφανίστηκε  ως έννοια το 1944 (από τον Πολωνό-Εβραίο δικηγόρο  Λέμκιν), σε σχέση με το Εβραϊκό Ολοκαύτωμα σχεδόν 6 εκατομμυρίων Εβραίων από τους  Ναζί.  Στη συνέχεια η έννοια γενοκτονία απέκτησε και νομική διάσταση, με την περίφημη Σύμβαση του ΟΗΕ κατά τη Γενοκτονίας του 1948, που ορίζει τη γενοκτονία ως το υπ’ αριθμόν ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.

Με τη λέξη γενοκτονία φέρνει λοιπόν κανείς συνειρμικά και αυτόματα στο μυαλό του τη γενοκτονία των Αρμενίων το 1915 από τους Νεότουρκους και τη γενοκτονία των Εβραίων και άλλων Σλαβικών λαών το 1940 - 45 από τους Γερμανούς. Όμως, υπάρχει και η άλλη μελανή κηλίδα στην ιστορία των γενοκτονιών, η των Ελλήνων του Πόντου που ακόμη δεν έχει δικαιωθεί. Ο δε Αρμενικός λαός, χάρις στον αγώνα του, αρχίζει τώρα να δικαιώνεται έστω και καθυστερημένα.

Ο Ελληνισμός του Πόντου υπέστη όλες τις μορφές της γενοκτονίας από τον ίδιο στρατό που διέπραξε τη γενοκτονία των Αρμενίων, τη διχοτόμηση της Κύπρου και τον αφανισμό της Κουρδικής εθνότητας. Η Τουρκία τώρα δεν έχει να αντιμετωπίσει μόνο τη γενοκτονία των Αρμενίων αλλά και τη των Ελλήνων του Πόντου και των Ασσυρίων. Μία χώρα, σαν την Τουρκία, που θέλει να ισχυρίζεται ότι αξίζει της ευρωπαϊκής πορείας, πρέπει να δείχνει ειλικρίνεια, μεταμέλεια και υπευθυνότητα. Όποιος περιφρονεί την ιστορία, αυτή τον εκδικείται. Η σημερινή Γερμανία δεν περιφρόνησε το παρελθόν της και πλήρωσε και ακόμη πληρώνει για το ολοκαύτωμα των Εβραίων και τώρα να είναι ένα σεβαστό, ευυπόληπτο και υπεύθυνο κράτος στο κόσμο.

Η Γενοκτονία, σαν πρωτογενές κατά της ανθρωπότητας έγκλημα, πρέπει να δικαιώνεται και να τιμωρείται ώστε να προλαμβάνεται η επανάληψη της. Η απόφαση λοιπόν της γαλλικής γερουσίας μόνο χαρά μπορεί να μας επιφέρει καθώς και ελπίδα και μεγαλύτερη  πίστη για δικαίωση σε όλα τα εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί από τους τούρκους εις βάρος του Ελληνισμού.