Ο Χρυσοχοΐδης δεν είναι ο μόνος. Ίσως υπήρξε και ειλικρινής παραπάνω από όσο έπρεπε. Ίσως καλύτερα να μην ξέραμε, να νομίζαμε πως η κυβέρνηση διαπραγματεύθηκε όσο καλύτερα μπορούσε, ότι έκανε ότι ήταν δυνατό. Ότι αυτοί οι άνθρωποι που κάθε τέσσερα χρόνια τους εμπιστευόμαστε τη διακυβέρνηση του τόπου και το μέλλον μας ήταν σοβαροί, ήταν υπεύθυνοι και πάλεψαν για ότι καλύτερο μπορούσαν.

Τώρα το ... φυσάνε και δεν κρυώνει. Το ΠΑΣΟΚ είναι πέμπτο κόμμα στις δημοσκοπήσεις, η Αριστερά ενισχύεται και ομάδες σαν τη Χρυσή Αυγή πιάνουν το πολυπόθητο 3% για να μπουν στη Βουλή. Αλλά ούτε εδώ βρίσκεται το πρόβλημα.

Όμως η Αριστερά δεν έχει ουσιαστική ατζέντα, καθώς τα τρία κόμματα που αυτή τη στιγμή συγκεντρώνουν 30-40% της πρόθεσης ψήφου δεν φαίνονται έτοιμα να τα βρουν. Συνεπώς μένουν οι λοιποί γνωστοί που αυτή τη στιγμή βρίσκονται στην κυβέρνηση. Η βασική διαφορά θα είναι ο συσχετισμός δυνάμεων που θα προκύψει, δηλαδή αντί μιας κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ θα έχουμε... ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ. Ακούγεται εξαιρετικά απλουστευτικό μα δυστυχώς αυτό είναι το δίλημμα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε.

Το κεντρικό ζήτημα που θα πρέπει να μας απασχολήσει λοιπόν είναι ότι δεν φαίνεται να υπάρχει φως στο τούνελ. Όλοι αναγνωρίζουμε πως οι εκλογές είναι μια κάποια λύση ωστόσο δεν είναι καθόλου σαφές ότι η σύνθεση της νέας Βουλής θα είναι σε θέση να βγάλει τη χώρα από την κρίση. Σίγουρα θα αποτυπώνει τη λαϊκή οργή, τη δυσαρέσκεια, το αίσθημα της προδοσίας που αισθάνεται ο κόσμος από τους πολιτικούς. Καλό είναι αυτό και πρέπει η κοινωνία να εκφράζεται. Αλλά πέρα από την οργή θα αποτυπώνει συγκεκριμένα σχέδια και προτάσεις για να βγάλουμε την χώρα από το χείλος του γκρεμού;

Όλοι είμαστε οργισμένοι, αγανακτισμένοι με την κατάσταση που βιώνουμε, αλλά είναι η στιγμή να θέσουμε στους εαυτούς μας μια απλή ερώτηση. Τι ακριβώς θέλουμε; Θέλουμε να μείνει η Ελλάδα στο ευρώ; Θέλουμε να χρεοκοπήσουμε και να ελπίζουμε ότι με τη νέα δραχμή σε δέκα χρόνια θα είμαστε καλύτερα;

Όσοι είναι εναντίον του Μνημονίου και της ασκούμενης πολιτικής πρέπει -αν θέλουν να είναι σοβαροί- να βρουν μια εναλλακτική αλλά κυρίως αξιόπιστη πρόταση ώστε να την ακολουθήσουμε. Διότι αυτό που αυτή τη στιγμή ζούμε είναι από τη μία πολύ σκληρά αντιλαϊκά μέτρα και από την άλλη ακούμε ευχολόγια τα οποία θυμίζουν έκθεση σε Πανελλαδικές.

Η μπουρδολογία των ημερών έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο που ξεφυτρώνουν από παντού «ειδικοί» που σε μια νύχτα έγιναν οικονομολόγοι και οι οποίοι είναι σε θέση να συγκρίνουν λαούς, οικονομίες, κοινωνίες κάθε εποχής για να μας πουν πως θα βγούμε από την κρίση.
Να το κάνουμε λέει όπως η Αργεντινή – με μια διαφορά παιδιά: Η Αργεντινή όταν χρεοκόπησε ΕΙΧΕ νόμισμα. Η Ελλάδα θα αναγκασθεί να δημιουργήσει ένα νόμισμα εκ του μηδενός, την ίδια στιγμή που δεν θα είναι σε θέση να έχει συναλλαγές εξωτερικού εμπορίου λόγω πτώχευσης. Ξέρετε τι ακολουθεί μετά; Ότι έγινε το διάστημα 1944-1953: αντιπραγματισμός και χρυσές λιρίτσες.

Από την άλλη οι κυβερνώντες δείχνουν ότι δεν έχουν πια καμία αξιοπιστία. Δεν έχουν κόκκινες γραμμές ούτε διαπραγματεύθηκαν ποτέ. Απλά πήγαν να τσιμπήσουν τον παρά χωρίς να διαβάσουν τα κείμενα που υπέγραφαν. Εξευτέλισαν το όνομα της χώρας και του λαού μας στο εξωτερικό απλά και μόνο για να μην πειράξουν την εκλογική πελατεία. Κι ακόμη κι όταν υποχρεώθηκαν να πάρουν κάποια μέτρα πήραν όλα εκείνα που φαίνονταν πιο εύκολα.

Φτάσαμε λοιπόν στο τέλμα και είμαστε έτοιμοι να επιλέξουμε τον δρόμο που θα ακολουθήσουμε σε μια εκλογική αναμέτρηση τόσο σημαντική για τη χώρα όσο οι εκλογές του '20 πριν την Μικρασιατική Καταστροφή. Στο χέρι μας είναι να ωριμάσουμε και να δούμε που θέλουμε να πάμε τη χώρα.

Αν δεν αποφασίσουμε ως πολίτες τι ακριβώς ζητάμε από τους πολιτικούς που θα εκλέξουμε τότε να μην απογοητευτούμε ξανά όταν θα μας πουν δεν διάβασα το μνημόνιο γιατί...«κοίταζα την Χριστοπούλου που μιλούσε με την Γιαδικιάρογλου που μιλούσε με την Πολυχρονοπούλου».