Από τη μία λες, «δεν φταίνε οι άνθρωποι, τη δουλειά τους κάνουν» αλλά από την άλλη δεν το αντέχει η λογική σου, οι άνθρωποι που διατάσσουν περικοπές να πληρώνονται με 20.000 το μήνα, δηλαδή όσο 35 Έλληνες οι 53 Πορτογάλοι, με βάση τα όσα προτείνουν για τους μισθούς.

Μάλιστα το πολυτελέστατο θωρακισμένο αυτοκίνητο με το οποίο κυκλοφορούν τα στελέχη της Τρόικα στην Ελλάδα δεν έχει πληρώσει δασμούς, τέλος ταξινόμησης, φόρο πολυτελείας και ΦΠΑ με αποτέλεσμα το ελληνικό δημόσιο να στερηθεί έσοδα πολλών δεκάδων χιλιάδων ευρώ.

Ο Τόμσεν συμβολίζει τον κακό σκληρό επίτροπο που το μόνο που θέλει είναι να μας τσακίσει. Γιατί τα κάνει όλα αυτά; Γιατί ενώ βλέπει ότι το σχέδιο του δεν βγαίνει, εκείνος επιμένει να μας φορτώνει με δυσκολότερα ακόμα πιο σκληρά μέτρα;

Πέρα από τις προφανείς απαντήσεις, πέρα από τα αναθέματα που θα ρίξουμε και τη δικαιολογημένη οργή ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει.

Όλο και πληθαίνουν οι φωνές αυτών που λένε ότι το Μνημόνιο απέτυχε. Ότι οι στόχοι του ήταν εξωπραγματικοί και πως η υγεία του ασθενούς χειροτέρεψε αντί να καλυτερεύσει. Ανάμεσα στις φωνές αυτές συγκαταλέγονται και υπουργοί, βουλευτές που πλέον φλερτάρουν με το ενδεχόμενο επιστροφής στη δραχμή.

Φταίει όμως το Μνημόνιο; Όσο και αν ακούγεται πλέον παράλογο η απάντηση είναι όχι. Η απάντηση είναι όχι γιατί απλά το Μνημόνιο δεν περιελάμβανε μέτρα αλλά στόχους. Το πως θα επιτυγχάνονταν αυτοί οι στόχοι θα το αποφάσιζε η ελληνική κυβέρνηση.

Τι έκανε λοιπόν η ελληνική κυβέρνηση; Έκοψε μισθούς, αύξησε τη φορολογία και δεν άλλαξε τίποτα στο δημόσιο τομέα. Όχι μόνο δεν διέσωσε το κράτος αλλά γονάτισε και τον ιδιωτικό τομέα. Αυτές τις μέρες κόβει και τους μισθούς.

Άρα λοιπόν το ερώτημα δεν είναι πόσα παίρνει ο Τόμσεν ή αν το Μνημόνιο απέτυχε ή όχι. Το κεντρικό ζήτημα είναι γιατί το ελληνικό πολιτικό σύστημα απέτυχε να μεταρρυθμίσει τη χώρα. Να πάρει όλες εκείνες τις επώδυνες αποφάσεις που θα μας έβγαζαν από το τέλμα.

Γιατί δεν το έκαναν; Γιατί στην ουσία θα έπρεπε να καταστρέψουν το κράτος που με τόσο κόπο έφτιαξαν τις τελευταίες δεκαετίες, το κράτος της σπατάλης και της διαφθοράς. Πώς θα απέλυαν χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους, πώς θα έκλειναν τους ζημιογόνους οργανισμούς; Όχι, επέλεξαν την λιγότερο επώδυνη λύση των φόρων και της περικοπής των μισθών.

Αντί να ξηλώσουν το πελατειακό κράτος προτίμησαν να θυσιάσουν όλα τα υπόλοιπα. Παριστάνουν τους καμπόσους ότι δήθεν διαπραγματεύονται τη στιγμή που υπονομεύουν όχι μόνο τις ζωές μας αλλά όλη την ευρωπαϊκή πορεία της Ελλάδας. Είναι τέτοια η σοβαρότητα των πολιτικών αρχηγών που παρά την συνεχή αναβολή των συναντήσεων το κείμενο- τελεσίγραφο των δανειστών δεν είχε μεταφραστεί ακόμη στα ελληνικά και δεν είχε φτάσει στα χέρια τους.

Ας μην κατηγορούμε λοιπόν τον Τόμσεν και τον κάθε «τροϊκανό». Μόνοι μας υπονομεύσαμε τον τόπο μας και φέραμε τη χώρα στο αδιέξοδο. Προσπαθήστε απλά να έρθετε στη θέση των δανειστών και σκεφτείτε πόσες αντοχές θα είχατε αν απέναντί σας είχατε μια χώρα που δεν κάνει τίποτα από αυτά που συμφωνεί και σας κοροϊδεύει με τρόπο σχεδόν χυδαίο.

Αν είσαστε ο Τόμσεν θα απολαμβάνατε τους παχυλούς μισθούς σας και την τζιπάρα σας και θα λέγατε τέσσερις λέξεις: «Καλά να τα πάθετε»...