Αυτός είναι ο λόγος που δεν υπάρχει μια κοινή εθνική γραμμή και είμαστε όλοι χαμένοι σε ατέρμονες φιλοσοφικές συζητήσεις. Δε μπορεί να θεωρείται διάλογος το αν ένας ασθενής με καρκίνο θα κάνει χημειοθεραπεία ή αν θα τον αφήσουμε να πεθάνει για να μη βασανίζεται. Είναι δεδομένο ότι άμα υπάρχει η επιλογή της χημειοθεραπείας, όσο πόνο και αν αυτή προκαλεί, πρέπει να ακολουθηθεί με την ελπίδα να επιζήσει ο ασθενής.

Το βασικό επικοινωνιακό έλλειμμα έχει να κάνει με το ότι η κυβέρνηση δε φρόντισε να ξεκαθαρίσει ποιοί είναι οι εχθροί και ποιοί οι φίλοι της Ελλάδας σε αυτή την κατάσταση. Αυτό άφησε το περιθώριο στη δημιουργία μιας ουτοπικής αντιπολίτευσης που προσφέρει ανέξοδες λύσεις που γεμίζουν τις τσέπες των εμπόρων, «ανεξαρτησίας», «ελευθερίας»,και «εθνικοφροσύνης».

Η Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρο ενός πολύ σκληρού παγκοσμίου οικονομικού παιχνιδιού. Κράτη και μη κρατικοί παράγοντες ανταγωνίζονται σαν εταιρείες με το μεγάλο ψάρι να τρώει το μικρό. Σε αυτό το παιχνίδι ο διαιτητής είναι οι γνωστοί οίκοι αξιολόγησης. Όσο άδικο και αν είναι αυτό, αυτοί κρίνουν το κατα πόσο η Ελλάδα μπορεί να θεωρηθεί χρεωκοπημένη ή όχι. Προς το παρόν είμαστε στην τελυταία βαθμίδα πριν τη χρεωκοπία. Μια πιθανή χρεωκοπία την οποία πολλοί σήμερα διαφημίζουν ως λύση για την Ελλάδα θα ικανοποιούσε όλους τους πραγματικούς εχθρούς της Ελλάδας. Τις τράπεζες και τους υπόλοιπους οικονομικούς παράγοντες που πιέζουν την Ελλάδα να χρεωκοπήσει για να πληρωθούν τεράστια ποσά μέσω των ασφαλίστρων κινδύνου για τα ελληνικά ομόλογα. Όσο η Ελλάδα δε χρεωκοπεί, αυτά τα κοράκια, οι πραγματικοί αυτοί εχθροί μας, βλέπουν την αξία των ομολόγων τους απλά να ...κουρεύεται και να μειώνεται, μετά και την απόφαση για το PSI. Ως εκτούτου, όσοι προτείνουν ως λύση στο εσωτερικό της Ελλάδας τη χρεωκοπία και την επιστροφή στη δραχμή με το προκάλυμμα της εθνικής ανεξαρτησίας εξυπηρετούν είτε το σχεδιάζουν, είτε όχι, αυτά τα συμφέροντα.

Επίσης όλοι οι αρνητές που προωθούν αυτή τη δημοφιλή ιδέα (καθώς είναι εύκολο να λες στο βαλλόμενο λαό ‘ας χρεωκοπήσουμε να ησυχάσουμε και να κάνουμε κουμάντο στο σπίτι μας, χωρίς να του λες για τις τραγικές συνέπειες) συνήθως το κάνουν για εμπορικούς σκοπούς. Όλα αυτά τα διαδικτυακά site που έχουν σαν κεντρική γραμμή τη διαμαρτυρία και τον ξεσηκωμό κατά των επαχθών μέτρων, συνήθως βγάζουν πάρα πολλά χρήματα από διαφημίσεις λόγω των πολλών επισκεπτών που θέλγονται από ανάλογα ρεπορτάζ. Από την άλλη πολλοί βουλευτές παίζουν το ίδιο παιχνίδι. Για να μη μείνω στην υπόθεση ότι μπορεί να έχουν πάρει CDS ή να έχουν κάποια συμφωνία με διεθνείς κερδοσκόπους, θα σταθώ μόνο στο ότι σίγουρα ξέρουν ότι το μνημόνιο είναι η μόνη λύση για την Ελλάδα, αλλά το αρνούνται λόγω του πόσο δημοφιλής είναι η αντίθετη πρόταση, βλάπτοντας όμως έτσι το πραγματικό εθνικό συμφέρον.

Αντίθετα, οι φίλοι της Ελλάδας είναι αυτοί που αποκαλούνται με τον ατυχή όρο ‘μνημονιακοί’. Είναι αυτοί που θέλουν να σωθεί ο ασθενής. Οι εταίροι μας στην ΕΕ και το ΔΝΤ, έχουν πολλούς λόγους να θέλουν η Ελλάδα να σωθεί. Όχι γιατί μας αγαπάνε. Απλά η Ελλάδα είναι το στοίχημα της βιωσιμότητας της Ευρωζώνης που είναι το «τεθωρακισμένο» των Ευρωπαϊκών χωρών απέναντι στα άλλα μεγάλα «όπλα» της παγκόσμιας οικονομίας. Ασφαλώς και δε μπορούν οι εταίροι μας να μας τα δώσουν όλα με κλειστά μάτια. Έχουν λαούς στην πλάτη τους που είναι καχύποπτοι και αυτοί απέναντι στο να δίνονται αφειδώς χρήματα για την Ελλάδα και όχι το κράτος τους και οι διάφοροι πολιτικοί αρχηγοί είναι υπόλογοι απέναντί τους. Αυτό πρέπει να το καταλάβουμε. Ότι οι αποφάσεις που θα παίρνουμε με τους εταίρους μας θα εμπεριέχουν και κέρδη και θυσίες. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν έχουν συμφέρον να εκμεταλλευτούν την Ελλάδα όπως πολλοί με φανταχτερά λόγια διατείνονται. Η Ελλάδα ως μέγεθος αντιστοιχεί στο 1,87% του ΑΕΠ της ΕΕ, οπότε καταλαβαίνει κανείς ότι δε θα υπήρχε λόγος να στήσουν ένα τόσο μεγάλο και επικίνδυνο και για τους ίδους κερδοσκοπικό σχέδιο όπως το μνημόνιο για ένα τόσο μικρό οικονομικό μέγεθος. Το ίδιο και για το ΔΝΤ. Η περίπτωση της Ελλάδας δοκιμάζει την αξιοπιστία του ως ίδρυμα. Μπορεί να απαιτεί σκληρές δεσμέυσεις, αλλά προστατεύει την Ελλάδα από τους πραγματικούς μεγαλο-καρχαρίες. Οι ιστορίες για το φυσικό μας πλούτο είναι προς το παρόν μύθοι για να πουλάνε τα βιβλία τους και τις εφημερίδες τους ορισμένοι.

Σε όλη αυτή την ιστορία το τεράστιο λάθος των Ελλήνων πολιτικών είναι ότι δεν εξήγησαν με μερικά απλά λόγια και από κοινού με μια συντονισμένη εκστρατεία αυτά τα πράγματα στον κόσμο. Ο κόσμος δε μπορεί να γνωρίζει αυτά τα δύσκολα δημοσιονομικά ζητήματα και πρέπει να ξέρει γιατί πρέπει να κάνει υπομονή βλέποντας την τσέπη του να αδειάζει. Ένα μεγάλο μέρος του κόσμου, βέβαια το αντιλαμβάνεται, αλλά και πάλι παρασύρεται και αυτό από τις κραυγές αυτών που πασχίζουν για εθνική ανεξαρτησία γεμίζοντας τις τσέπες τους. Δεν έχει γίνει απόλυτα κατανοητό το αναπόφευκτο όλων των θυσιών και η ανάγκη εθνικής ομοψυχίας στο να ξεπεραστεί.

Αυτό δυστυχώς ισχύει γιατί πολλοί πολιτικοί που έχουν τις περιουσίες τους διασφαλισμένες, προτιμούν να πουλήσουν το σενάριο του ‘έξω απ’το ευρώ, αλλά εθνικά υπερήφανοι’ για να έχουν πολιτική ζωή και μετά τη χρεωκοπία, παρά να αντιμετωπίσουν τις ευθύνες τους τις οποίες ξεμπροστιάζει το μνημόνιο ως πλάνο που αντιμετωπίζει τα προβλήματα που τόσα χρόνια αυτοί δημιουργούσαν. Πραγματική εθνική υπερηφάνεια προκύπτει με το να αντιμετωπίσουμε με θυσίες τα λάθη μας και να βγούμε καλύτεροι. Οποιοδήποτε άλλο πλάνο εξυπηρετεί τους εχθρούς μας.